จิตส่องเห็น

           เรื่องที่ผมจะเล่าต่อไปนี้เป็นเรื่องจริงจากแม่ผมเองที่ท่านได้มีโอกาสไปปฏิบัติธรรมที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมแห่งหนึ่งที่ จังหวัดขอนแก่น  ซึ่งพื้นที่นั้นเป็นสถานที่ที่ร่มรื่น และมีพื้นที่กว้างขวาง เหมาะสำหรับผู้ที่ต้องการไปหาความสงบสุขทางใจอย่างแท้จริง  รีดเดอร์ทุกท่านสามารถสอบถามได้ว่าที่ไหน แต่ในที่นี้ผมจะไม่ขอเอ่ยชื่อน่ะครับ เพื่อไม่เป็นการพาดพิงถึงไหน และไม่ให้เกิดความเสียหายกับทุกฝ่าย

     

          ในเช้าศุกร์ เดือนกรกฏาคมของปีนี้ที่ผ่านมา แม่ผมท่านเดินทางไปปฏิบัติธรรม ณ ที่แห่งนี้ 

เวลาที่เดินทางไปถึงก็พลบค่ำซะแล้วว แม่ผมไปคนเดียวน่ะครับผมไม่ได้ไปด้วย ท่านเล่าว่า เมื่อไปถึงที่ก็เดินไปลงทะเบียนรับชุด อะไรๆ มาเป็นปรกติที่เคยทำมา ในครั้งก่อนๆ เมื่อรับชุดแล้วก็เดินขึ้นไปยังที่พัก ซึ่งที่นั่นเป้นที่พักรวมกันของเหล่านักแสวงหาความสงบ แยกหญิงชายน่ะครับ

         ถึงเวลา เกืยบทุ่มก็เดินลงไปเพื่อไปรับประทานอาหารร่วมกันจากนั้นผู้ที่มาใหม่ก็ต้องเดินไปรับศีล 8 เพื่อถือศีลในระหว่างการปฏิบัติธรรม จากพระอาจารย์ ... เมื่อ รับศีลเสร็จสับก็เดินขึ้นตึกเพื่อปฏิบัติธรรมต่อจวนถึง 3 ทุ่มจากนั้นก็สวดมนต์กันแล้ะเข้าห้อง ทำธุระส่วนตัว และนอนเพื่อนเตรียมพร้อมกับการปฏิบัติธรรมในวันถัดไป  

            แม่ผมบอกว่าในขณะที่ล้มตัวลงนอนนั้นก็เหมือนในห้องในมีคนอยู่มากกว่าเท่าที่เห็น แต่แม่ผมก้ไม่ได้คิดอะไรมาก ท่านจึงได้หลับไปแต่ช่วงขณะหลับไฟทุกดวงปิดสนิท  เสียงพัดลมเป่า พรืดๆ ไปนั้น ช่องของหน้าต่างที่มีแสงอยู่พรึมพรำที่เล็ดลอดเข้ามายังห้องนั้นได้เพียงเล็กน้อยนั้น  ก็ได้ส่องผ่านกำแพง ขณะที่แม่ผมจะหลับตานอนจริงๆจังก็เห็นมีเงาเดินผ่าน เงามันสะท้อนผ่านแสงตกกระทบผ่านกำแพงไปอย่างรวดเร็ว แม่ผมสังเกตุเห็นทันพอดี ท่านคงรู้อยู่ในใจแต่เพื่อนเป้นการไม่ทำให้คนที่นอนอยู่ห้องเดียวกันนั้นตกใจเลยเลือกที่จะไม่พูดอะไรออกไป เก็บไว้ในใจ 

           ในขณะที่แม่ผมนอนหลับอยู่นั้นท่านรู้สึกว่าฝันเห็นหรือไม่ก็รู้สึก เหมือนเด็ก ที่แต่งชุดไทยแบบทรงเก่า มานั่นยองๆ อยู่ใกล้ๆหลัง (ลองมองดูข้างหลังสิครับ) ในตอนนั้นแม่ผมคิดว่าเป้นกุมารทองหรือ สิ่งใดกัน สัมพเวสีก็ไม่มั่นใจ จึงได้พูดอุทิศส่วนบุญไปในฝันนั้นจึงได้หายไป 

        ผ่านมา 2 วัน ทางวัดเขาได้มีการจัดเดินจรงกรมในช่วงเข้ามืดของวันนั้น วันนี้อากาศค่อนข้างเป็นใจ แจ่มใสในช่วงแรก แต่พอสักพักก็มีฝนตกปรอยๆ คณะผู้ปฏิบัติธรรมได้เดินต่อการกันเป็นเส้นสายที่สวยงาม    เดินผ่านทางดินแดงด้วยเท้าเปล่า แม่ผมก็เป็นหนึ่งในนั้น เมื่อท่านเดินไปเรื่อยทางคณะก็พาเดินเข้าสู่เส้นทางที่ล้อมไปด้วยป่าพรงไพร มีต้นต้นไทร ต้นโพธิ์เกิดขึ้นมาอยู่เรียงราย แม่ผมเดินไปสักประมาณหนึ่งเมื่อท่านเดินผ่านต้นโพธิ์ต้นหนึ่ง เหมือนมีอะไรมาดลใจให้หันไปมอง ทั้งๆที่เจ้าคณะบอกให้ตั้งจิตและก้มดูแค่เท้าเท่านั้น ท่านบอกว่าเห็นเหมือนหญิง แต่องค์ทรงไทย จับผ้าสวยงาม ผมยาวเส้นสรวย กำลังเดินเข้าไปหลังต้นโพธิ์นั้น ด้วยย่างเก้าที่เหมือนไม่ติดดิน แม่ผมบอกว่าเป็นบุญตาที่ได้เห็นในสิ่งที่ตนไม่เคยเห็นอะไรอย่างงี้ ซึ่งเป็นเรื่องจริงที่แม่ผมท่านมั่นใจแลกไม่ได้อุปทานกันไปเอง เพราะว่าได้รู้จักผู้หญิงท่านหนึ่งที่มาด้วยกันได้ เล่าเรื่องที่เห็นในขณะเดินจรงกรม และในห้องนั้นไปในทำนองเดียวกันไม่มีผิด  

      เรื่องนี้อาจจะไม่ใช่เรื่องที่สยองขวัญ สั่น ผวาแต่เป็นเรื่องของสิ่งลี้ลับ ที่เราไม่อาจจะเคยรู้มาก่อนว่าเหตุการณ์นี้มีอยู่จริง ไม่เชื่ออย่าลบหลู่........

        ติดตามเรื่องราวลี้ลับได้ที่ blogger   sayongkhan_tao จิตหดหู่